Allemaal vertegenwoordigen ze eigenlijk een bepaald soort type. Ik weet zeker dat iedereen wel iemand kan inbeelden die precies zo is. Het lukte mij namelijk ook.
Bijvoorbeeld: Indie, dat meisje met die high waisted shorts en bralets die lang haar heeft, veel naar festivals gaat en wat vollere wenkbrauwen heeft (oke, dat is mijn eigen verbeelding, maar wat geeft het.)
Ik ben er door tumblr dus achter gekomen dat ik niet weet wat voor iemand ik ben. Iedere keer had ik een stijl voor 1 maand, hoogstens 3, voordat ik hem weer zat was en weer ging veranderen, maar nu, nu heb ik al 4 maanden dezelfde stijl en dat komt doordat ik geen stijl meer heb. Ik heb nu pale/fashion/model/nature/snow-ish iets, ik weet niet wat het is maar ik vind het leuk. Als ik nu toch bezig ben eerlijk te zijn: ik deed het eigenlijk voor de volgers, en nee ga me nu niet veroordelend aankijken want als je heel eerlijk bent dan weet je zelf ook dat het leuk is om volgers te hebben.
Volgers geven namelijk aan dat het leuk is wat je doet en dat je interessant bent. Ik bedoel: mensen vinden het interessant wat je doet en prefereren om hun vrije tijd te spenderen aan jou! Wie houdt er dan niet van volger? Precies, iedereen houdt van volgers. Daarom kun je zelfs twitter-volgers kopen (not kidding, serieus niet.), omdat volgers betekenen dat je wat waard bent. Je voegt iets toe aan de wereld en hoe meer je er hebt hoe belangrijker je bent.
Helaas ben ik door mijn steeds wisselende stijlen nooit verder gekomen dan 150, en dat was op mijn tumblr-hoogtepunt (lees: minstens 5 keer per dag dingen rebloggen/plaatsen, een queue gebruiken zodat er continu nieuwe dingen op mijn tumblr kwamen, want oh jee er zou maar eens een uur niks nieuws te zien zijn.)
Momenteel zit ik op 23 en nog steeds raak ik heel enthousiast als iemand mijn foto reblogt of liket, want dat is gewoon leuk, en ik vind het ook niet erg meer dat het me niet lukt om 1 stijl vast te houden. Ik ben veel blijer dat ik gewoon reblog wat ik leuk vind, want nu kan ik tenminste terugkijken op mijn tumblr en weet ik weer precies hoe ik me voelde toen ik dat reblogde, of heel hard moest huilen om die diepe quote (grapje).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten